فرزانگان

فردا دوشنبه، ساعت ۴، خانه ی هنرمندان.

از اونجایی که این تابستون تعداد کثیری از بچه ها عازم دیارهای مختلفی هستند، به احتمال زیاد دیگه همه نمی تونیم به راحتی همدیگر رو ببینیم. این بهترین و آخرین فرصتیه که بتونیم یه قرار دسته جمعی بگذاریم. آیدا توی گروه یاهو یه نظرسنجی گذاشته که ببینیم قرار کجا باشه. برای نظر دادن راجع به قرارمون به اینجا بروید:

http://groups.yahoo.com/group/farzanegantehran82/surveys?id=12791997

خلاصه اینکه رخ بنمایید!

پ.ن۱: من تازه متوجه شدم توی قسمت Database همون گروه یاهومون، یه جایی هست به نام Members Identification که اسم و آی دی و دانشگاه اعضا رو مشخص می کنه. این متفاوت با اون مشخصاتیه که توی قسمت Members مشخص میشه. خودتون ببینید می فهمید چی میگم

پ.ن۲: کسی سرود ملی خودمون رو نداره بگذاریم روی بلاگ؟

من امروز فیلم(کارتون) پرسپولیس رو دیدم. محشر بود! دیدنش رو توصیه میکنم. یعنی در واقع برای اینکه این وبلاگ به روز بمونه، مجبورم که توصیه اش کنم تا یه چیزی نوشته باشم

همان طور که مستحضرید، بنده از همان نوجوانی به شغل شریف یادداشت روزانه نویسی مشغول بوده‏ام؛ و هم اکنون هم راهمان ادامه دارد! این نوشته، بخشی از دفتر یادداشت روزانه من است، که مدت‏ها در صف آپ شدن در این وبلاگ مانده بود!

 

شنبه 20 بهمن 86

دیروز روز اختتامیه کارگاه علوم بود؛ یا چیزی شبیه به این. من به هر 82ای که شماره موبایل ازش داشتم، خبر داده بودم که بیان. البته بماند که پروژه بدجوری با شکست مواجه شد، چون ساعت مشخصی نداشت.

کارگاه بود، خب. معلوم است دیگر. بعد از این همه سال، دیگر کارگاه که معرفی کردن ندارد. از اول که رفتیم، بین همه 82ای جماعت (که حالا 7-6 سال از کارگاه‏شون می‏گذره و کلی اختلاف سنی با کارگاهی‏ها داشتن) این بحث داغ بود که «ای بابا! کارگاه هم کارگاه‏های قدیم! فرزانگان قدیم! و خلاصه هر چی دیگه هم قدیم!» شاید حتی من هم همین طوری (البته نه به این غلظت) فکر می‏کردم. فکر می‏کردم بچه‏های الان با ما فرق دارن. ما اصیل‏تر بودیم. باشعورتر بودیم. عاشق‏تر بودیم. جسورتر بودیم. کله‏خراب‏تر بودیم... و ما کلی چیزهای دیگه‏تر بودیم! هر چی بود، بچه‏ها را به چشم «یه مشت جزقله» می‏دیدیم، و بعد هم با تاسف و تاثر سری از سر پیری تکون می‏دادیم و به یاد روزهای خوب کودکی (!) حسرت می‏خوردیم. اما...

عصر، وقتی حلقه‏ها زده شد، من ایستاده بودم بالای یه صندلی و از اون بالا حلقه‏ها رو تماشا می‏کردم. تماشا می‏کردم و با تمام وجود سرودها رو می‏خوندم. خوشحال بودم که هنوز سرودهایی که بلدم، خیلی بیشترند از سرودهایی که بلد نیستم. ایستاده بودم و فریاد می‏زدم. فریاد می‏زدم و ته ته ته دلم گریه می‏کردم. به یاد همه چیز...

«در میان طوفان» می‏خوندم و یاد روزهای خوش ساختمون نیلوفر می‏افتادم.

«پنهان در اعماق...» می‏خوندم و یاد اولین روزهای کار توی مدرسه می‏افتادم.

«انتظار» می‏خوندم و چهره‏ی بچه‏هام جلوی چشم‏هام می‏اومد.

و «می‏خواند آواز» می‏خوندم و لحظه لحظه کارگاه خودمون جلوی چشمام برام زنده می‏شد. از روزهای اول، از تک تک ثانیه‏ها و تک تک کلمات شعر سرود، از روز آخر، از برنامه هنری، از نشریه، و... کارگاه!

درست وسط تمام فکرهام بودم که یکی صدام زد: «خانوم! خانوم!» پایین صندلی رو نگاه کردم. یه فرزانگانی از وسط حلقه سرود صدا می زدم: «بیا پایین!» پریدم. پرواز کردم. رفتم وسط حلقه و دستش رو گرفتم. با حلقه راه رفتم و خوندم. خوندم و خوندم و... کاش گریه می‏کردم. کاش این بغض لعنتی رو رها می‏کردم... .

می‏دونین؟ وقتی تنها وایسادی اون کنار، حساب نیست. اون موقع، فکر می‏کنی که چه‏قدر تک تک بچه‏ها با ما فرق داشتن. اما وقتی حلقه‏ها وسط حیاط دست به دست هم میدن و سرود می‏خونن...، انگار همین حالا، دوباره ماییم که داریم سرود می‏خونیم. انگار دوباره ماییم! انگار کارگاه ماست! انگار کارگاه سال 80 و 86 هیچ فرقی با هم ندارن! انگار اصلا کارگاه سال 76 هم همین طوری بوده! انگار حتی سال 66 هم فرزانگانی‏ها همین‏طوری بوده‏ان! انگار... انگار فرزانگانی بودن، یه چیزی توی مدرسه است. یه چیزی که از توی آجرها، از توی تخته‏ها و حتی از توی آسمون بالای سر مدرسه، به مانتوهای خاکستری و بعد گوشت و پوست و خون فرزانگانی‏ها تزریق می‏شه. انگار خورشید فرزانگان، همیشه یک‏جور می‏تابه...!

این رو از وبلاگ ۳۶۰ مهسا طاهران بی اجازه دزدیدم. امیدوارم شاکی نشه! احتیاج به توضیح عکس نیست، هست؟

 

انتخابات

با این که موضوع خیلی تکراریه و شاید الان دیر شده باشه بدم نیومد اینجا بنویسم

تو فکر بودم اونایی که رای میدن حتما یه دلیلی واسه خودشون دارن(هر چند که از نظر بعضیا وبعضی دلیل ها دلیل نمیشه که البته من اونجور رای دادنم دلیل محکمی می دونم!!)

خوب اینا که رای میدن امه اونایی که رای نمیدن رو اغلب نمیشه نظرشونو عوض کرد و به اصطلاح توجیه نمیشن!!!

با اینکه خودم رای دادم و با اینکارم موافقم اما اصلا قصد ندارم نظر کسی رو عوض کنم اما دوست دارم بدونم کیا رای دادن و کیا رای ندادن؟؟؟؟

 

به سرم زده است یوزر و پسورد همه ی شماهایی که نمینویسید را لو بدهم، بلکه یک نفر بیاید هکتان کند و یک مزخرفاتی هم اینجا بنویسد، شاید کنشی ایجاد شود! اصلا" اگر فعالیتی نکنید خودم یک یوزر میسازم و دسترسی عموم را باز میگذارم. فکر میکنید کسی علاقه ای به خزعبل گفتن در اینجا داشته باشد؟ بعید می دانم!

chand vaghte pish dashtam to azaye groupe farzanegane orkut migashtam!!!!na begam az roo bikari o... ina ha donbale yeki az doostaye ghadim migashtam!ye nokteyeee kheili jaleb ke vasam kheili kheili jaleb bud o bazam az jalebiatesh khodam ham khandam gerefte bud in bud ke taghriban 70-80% esmayi ke too har safe neshun midad jayi budan gheir az iran!!!!ya USA ya alman ya itlia ya canada englis ya ostoralia va tako took jahaye dige!jalebtar in ke ta vaghty nayumade budam inja bavar nemikardam!ama inja taghriban ba 2 ta link ya to be ye farzanegani miresi ya in e taraf ba ye farzanegani kheili dooste!kholase ke yei az zanjiraye ghavi o mohkam inja madresast ke kheili bishtar az daneshgah inja etebar peida mikone!!!!1-2-3... sal ekhtelafe dar sale voroodi ham farghi nemikone!hata shahr ham kheili asar nadare!faghat kafie ozve sampad bashi ta motealegh beshi be ye sroupe kahso az emkane komakhaye fekri o hemayati barkhordar beshi!!!!kheili vasam jaleb bud!!!!na???(yade moalebe jalebe fizike avale dabirestan bekheir!!!!jalebe na?!!!):) shad bashid

همه تان جمیعا" خیلی بی بخارید!

امروز بعد از ۵ سال که داشتم بین سی دی های کارگاه میگشتم تا نمایش هملت خودمان را پیدا کنم، به صحنه ای برخوردم که اصلا" به یاد نداشتمش. در یکی از چادرهای حیاط، گروه موسیقی سنتی جمع شده بودند و با دف و تمبک دور گرفته بودند و رقاص ها هم طبق معمول میرقصیدند و ما دست میزدیم. کسی بهمان تذکری نمیداد که هیچ، حتی مهین خانم، که مسئول آشپزخانه ای چیزی بود هم تنبک را گرفت و صدای ستاره می آمد که میگفت "مهین خانم باید برقصه!". مهین خانم دوست نداشت ازش فیلم بگیریم، اما مثل بیشتر کادر مدرسه اهل حال بود. شاید آن زمان به نظرم نمی آمد که با جامعه ی بیرون خیلی فرق داریم، حتی از بچه هایمان بدم هم می آمد. اما امروز که کمی از خاطرات را مرور کردم، دیدم که مدرسه مان واقعا" فرق داشت. در واقع احساس میکنم بین باقی دبیرستان ها، طبیعی ترین مدرسه ای بود که می شد رفت. آزادی مان زیاد بود. اگر حالا بپرسی، میگویم هیچ کدام از چیزهایی که در آن زمان تحقیر مینامیدیمش، حتی شبیه تحقیر هم نبود. دلم برای خودم آن شرایط تنگ شده است. شور و نشاطم رفته، و حتی از فکر کردن به شوخی های شیطنت آمیز میترسم. مثل آدمهای سر خورده، به دور و برم نگاه میکنم، به ندرت میشود چیزی بگویم. تک و تنها افتاده ام گوشه ای، و اگر یک نفر کلمه ای از من را بفهمد از خوشحالی اشک میریزم.

پ.ن: قرار نبود به این زودی مطلب بنویسیم، اما استقبال کم بود، گفتم شاید بهتر باشد شروع کنیم. شما هم بفرمایید!

پ.ن ۲: پیدا کردن عکس جدید کمی دنگ و فنگ دارد. فعلا" همین را بپذیرید، از گروه یاهو برداشت شده است: